Kiedy gra jest niebezpiecznie blisko rzeczywistości czyli „Legenda" Stephanie Garber

Tytuł: Legenda

Autor: Stephanie Garber

Cykl: Caraval

Tom: 2

Wydawnictwo: Poradnia K

Data wydania: 2022

Liczba stron: 380

Tłumacz: Mateusz Borowski

Kategoria: Literatura młodzieżowa, Fantasy, Fantastyka

Ocena: 7+/10

 

Razem ze Scarlett i trupą Legendy przeszliśmy przez emocjonującą przygodę opisaną w Caravalu. Gra została ukończona i przyszedł czas oczekiwania na kolejny tom tej historii. Patrząc na kalendarz nie ma wątpliwości, że to czekanie trwało przecież tak krótko, a mimo to czułam, że się dłuży. Przyczyna takiego stanu była prosta - pierwsza część trylogii była wydawniczym wznowieniem, podczas gdy tom Legendary jeszcze nigdy nie został przetłumaczony na język polski. Na moje książkofilskie szczęście wydawaniem cyklu Caraval zajęło się niezawodne wydawnictwo Poradnia K. :)

Zakończenie Caravalu dawało nam czytelnikom złudne poczucie, że gra dobiegła końca, tymczasem fabuła Legendy dowodzi, że prawdziwa gra, taka w której stawką jest życie, dopiero się zaczyna. Po poprzednim Caravalu życie sióstr Dragna ogromnie się zmieniło, ale żeby marzenia stały się rzeczywistością, zdesperowana Tella złożyła tajemniczemu przyjacielowi obietnicę, którą teraz trzeba spełnić. By to zrobić musi poznać prawdziwe imię Mistrza Caravalu, co oznacza, że Donatella musi dać się porwać kolejnej rozgrywce, a jeśli wygra pozna tożsamość samego Legendy. Jednak po przyjeździe do Valendy sytuacja błyskawicznie ulega zmianom, stawka gry dramatycznie rośnie, a ostrzeżenia by nie mylić Caravalu z realnym życiem mogły być jednak złudne...

Wiedzieć o niebezpieczeństwie i osobiście ponosić ryzyko to dwie różne rzeczy.

Podążając za zmianą czyli „Rok magicznego myślenia" Joan Didion

Tytuł: Rok magicznego myślenia

Autor: Joan Didion

Wydawnictwo: Grupa Wydawnicza Relacja

Data wydania: 2021

Liczba stron: 288
Tłumacz: Hanna Pasierska

Kategoria: Autobiografia, pamiętnik

Ocena: 10/10

Po Rok magicznego myślenia Joan Didion sięgnęłam dzięki moim twitterowym przyjaciołom, którzy często inspirują mnie do czytania książek pozornie spoza głównego nurtu moich zainteresowań. Pozornie.

Joan Didion była znaną amerykańską eseistką, dziennikarką, powieściopisarką i scenarzystką, niestety zmarła w grudniu 2021. Wtedy też przeczytałam o niej wiele ciepłych słów, które zachęciły mnie by poznać choć jedną z książek pisarki. Po przejrzeniu dostępnych tytułów zdecydowałam się na Rok magicznego myślenia, bo chociaż już sam opis fabuły brzmi ciężko, to było w nim coś co natychmiast dotknęło moich czułych strun. Oto najpierw grypa córki autorki niespodziewanie przeradza się w znacznie bardziej niebezpieczne schorzenie. Stan młodej kobiety szybko się pogarsza i już wkrótce jej rodzice żyją w niepewności czy ich jedyne dziecko nie umrze przed nimi. Tymczasem niespodziewanie dla wszystkich umiera mąż autorki - John Dunne. Te wydarzenia mają ogromny wpływ na kobietę, która z chirurgiczną precyzją i niesamowitą szczerością dokonuje wiwisekcji tego co dzień po dniu dzieje się w jej głowie i w jej życiu. 

Traktowaliśmy wysokie rachunki telefoniczne jako naturalny element naszego związku, podobnie jak wysokie rachunki za hotele, pozwalające nam zabierać Quintanę ze szkoły, lecieć gdzieś i pracować jednocześnie w tym samym hotelowym apartamencie. 

Cytat tygodnia

W głosie mężów stanu, polityków, dowódców wojskowych słyszało się niepokojący a nawet mrożący krew w żyłach ton, kiedy krzyczeli na cały świat, że będzie pokój, tylko i wyłącznie pokój i nic innego, za wszelką cenę, nawet jeśli trzeba będzie dla jego ochrony postawić świat w płomieniach, jeśli wszystko przyjdzie zbombardować i wszyscy zginą, pokój na pewno będzie, już oni pokażą! (…) Grozili pokojem tak ochrypłym głosem, że człowiek, który tego słuchał, instynktownie zaczynał się bać. 

- Maruderzy, Sándor Márai -

Ukrywając na widoku czyli „SeeIT" Jagny Rolskiej

Tytuł: SeeIT

Autor: Jagna Rolska

Wydawnictwo: Mięta (poprzednie wydanie - Dolnośląskie)

Data wydania: 2022 (wznowa)

Liczba stron: 304

Kategoria: Fantastyka, science fiction

Ocena: 5/10

Po SeeIT Jagny Rolskiej sięgnęłam w ciemno. Nie kojarzyłam autorki, nie miałam wobec książki zbyt wielkich oczekiwań, nawet nie wiedziałam o jej nominacji do nagrody Zajdla. Jedyne co od razu rzuciło mi się w oczy to fakt, że jest to wznowa pozycji pierwotnie wydanej w 2019 przez wydawnictwo Dolnośląskie. Sięgnęłam po tę lekturę z ciekawości, uwiedziona pytaniem z opisu książki - czy ucieczka z Ziemi jest w ogóle możliwa?

SeeIT przenosi nas w przyszłość, do roku 2117. W wyniku burzliwych wydarzeń klimatyczno-geologicznych ludzie ewakuują się z Ziemi i uciekają na tak zwane Arki. Niemal każdy chce się w nich znaleźć, jednak liczba miejsc w wahadłowcach jest ograniczona. Tymczasem Republika Ziemska, a przede wszystkim Rada Dwunastu Obszaru Ameryka 5, pod pozorem zabezpieczania społeczeństwa, zmienia rzeczywistość, prawa, obowiązki i przywileje mieszkańców Ziemi. Bezkarność we wprowadzaniu tych przemian ośmieliła ich do tego stopnia, że nawet to co wydaje się faktem, okazuje się okrutnym oszustwem... W ciągu kilku dni historia małej dziewczynki, jej opiekunki, tajemniczej grupy buntowników, pilota wahadłowca, przewodniczącego i pani sekretarz Rady Dwunastu, barmanki w nielegalnym pubie oraz pracownicy Geneo, splata się nierozerwalnie i doprowadza do przemian, których nikt się nie spodziewał.

Ludzie, którzy są zajęci ciężką pracą i walką o przetrwanie, to bezwolna masa, niezadająca pytań, bo nie ma na nie ani czasu, ani siły. Jeśli do tego dołożymy strach i poczucie, że tylko współpraca nas uratuje, to otrzymujemy społeczeństwo, którym można sterować w dowolny sposób.

Wygrane marzenia i przegrane nadzieje czyli „Czternasta od końca. Opowieści o współczesnej Ukrainie" Mykoły Riabczuka

 

Tytuł: Czternasta od końca. Opowieści o współczesnej Ukrainie

Autor: Mykoła Riabczuk

Seria: Reportaż

Wydawnictwo: Znak

Data wydania: 2022

Liczba stron: 240

Kategoria: Literatura faktu, reportaż zagraniczny, zbiór esejów

Ocena: 8.5/10

To już moja trzecia książka na temat Ukrainy w tym roku (a właściwie wszystkie przeczytałam w nieco ponad pół roku) i trzeci raz jestem zaskoczona tym co otrzymałam. Niesamowite jest to jak wiele z tych lektur wyciągam, jak dużo wiedzy wciąż mi brakuje i jak wiele rzeczy niezmiennie intryguje, zdumiewa, zmusza do myślenia. Reportaże zagraniczne nieprzerwanie mnie zaskakują i dokształcają. Fenomenalne Ani żadnej wyspy. Rozmowy o Rosji i Ukrainie zostały napisane przez wybitnych znawców, ale jednak Polaków, zaś Planeta Piołun Oksany Zabużko, choć niewątpliwie jest to zbiór esejów autorstwa Ukrainki, to ma mocniejszy kontekst kulturowy, a zdecydowanie mniej polityczny, ponadto jak na książkę wydaną przed wojną przystało, nie ma tu odniesienia do tego co obecnie dzieje się u naszych sąsiadów. Tymczasem Mykoła Riabczuk w swojej książce zawarł zarówno teksty wcześniejsze (najstarszy z nich został wydany w 2007), jak również napisane współcześnie i to skusiło mnie do lektury.

Czternasta od końca. Opowieści o współczesnej Ukrainie Mykoły Riabczuka to zbiór kilkunastu esejów, który mogłam przeczytać dzięki życzliwości księgarni taniaksiazka.pl, a który w Ukrainie zdobył bardzo duże uznanie. Zbiór, który otrzymaliśmy my w Polsce nieco różni się od wydanego w 2021 roku pierwowzoru (o czym możemy przeczytać w Nocie od wydawcy zamieszczonej na końcu książki), niektóre artykuły usunięto, a w zamian dodano "trzy teksy powstałe w 2021 i 2022 roku oraz wstęp napisany specjalnie dla polskiego czytelnika". Ponadto, zmieniony został tytuł książki, o czym z kolei możemy przeczytać we wstępie i zamiast Leksykonu nacjonalisty otrzymaliśmy Czternasty od końca. Opowieści o współczesnej Ukrainie. Warto też wiedzieć, że pan Riabczuk w 2022 roku otrzymał za tę książkę Narodową Nagrodę im. Tarasa Szewczenki.

Cała rosyjska tożsamość narodowa opiera się na przewrotnym założeniu, że Ukraińcy to nie naród, lecz jedynie regionalny rodzaj Rosjan, kuzyni ze wsi, raczej życzliwi, ale dosyć tępi i wymagający przez to ciągłego paternalizmu i okazjonalnego kopniaka.

Cytat tygodnia

Ale nie w tym rzecz, żeby być bez strachu. To niemożliwe. To nauka, jak kontrolować strach i jak być od niego wolnym, w tym sęk.

- Niezgodna, Veronica Roth -

Tajemnice wieży Sienny czyli „Sofia, dziewczyna z kościanego domu" Kiran Millwood Hargrave

Tytuł: Sofia, dziewczyna z kościanego domu

Autor: Kiran Millwood Hargrave

Wydawnictwo: Literackie
Data wydania: 2022
Liczba stron: 296
Tłumacz: Maria Jaszczurowska
Kategoria: Literatura dla dzieci i młodzieży, fantastyka
Ocena: 6+/10

 

 

Wysoko oceniam książki wydawnictwa Literackiego, w tym również te skierowane do młodszej młodzieży. Jest to najczęściej fantastyka - zaskakująca, pełna przygód, a przy tym wypełniona czułością i mądrością. Faktem jest, że obok takich książek trudno mi przejść obojętnie. Po pierwsze fantastyka ma w moim sercu specjalne miejsce, ale po drugie od lat poszukuję wartościowej fantastyki skierowanej do nieco młodszej młodzieży, takiej którą można podać młodszemu czytelnikowi bez zastanawiania się nad przemocą, przekleństwami, erotyką itd. Nie chodzi o to, że pozycji zawierających takie elementy czytać nie lubię lub nie polecam, ale rozumiem, że nie każdy chce dać swojemu jedenastolatkowi do czytania Wiedźmina. Każde dziecko ma inną wrażliwość i nie chodzi o zakazywanie, a jedynie podpowiadanie, zaś do tego trzeba mieć informację. Kiran Millwood Hargrave jest już pisarką znaną polskim czytelnikom. Jej autorstwa jest bardzo popularna Dziewczynka z atramentu i gwiazd czy niezwykle pozytywnie przyjęta Wyspa na końcu świata, ale także skierowana do starszego czytelnika książka Kobiety z Vardø, dlatego kolejna jej książka w końcu zmotywowała mnie do poznania pani Hargrave. 

Dla Sofii dzień jej dwunastych urodzin zapowiada się wyjątkowo - od dawna zapracowana mama, która zajmuje się rzeźbą w kościach, obiecuje dziewczynce rodzinny dzień pełen przyjemności. Kiedy budzi się rano otrzymuje pierwszy prezent, prześliczny wisiorek. Mama obiecuje jej, że jak tylko załatwi jedną sprawę w mieście wróci i podaruje swojej córce kolejny prezent, najcenniejszy - prawdę. Niestety wydarzenia potoczą się nie po myśli mamy Sofii, a dziewczynka i jej brat Ermin zostaną wystawieni na największą próbę. 

- Miłość to niebezpieczna siła - odrzekła matka. - Sprawia, że stajemy się samolubni i przestajemy dostrzegać innych. - To mówiąc, spojrzała na Sofię. - Można by pomyśleć, że dostałam już nauczkę i wyciągnęłam wnioski, ale nadal twierdzę, że nie ma rzeczy, której bym dla was nie zrobiła.