piątek, 4 listopada 2016

„Behawiorysta" Remigiusz Mróz



Tytuł: Behawiorysta
 
Autor: Remigiusz Mróz


Wydawnictwo: Filia
Data wydania: 2016
Liczba stron: 550
Kategoria: Thriller/Sensacja/Kryminał
Ocena: 8/10




Behawiorysta też zabawnie się wpasował, bo właśnie dzisiaj pierwszy raz w życiu skorzystałam z porady behawiorysty. Właściwie to behawiorystki i nie dla ludzi, a dla zwierzaków, ale tak czy inaczej po raz kolejny ciekawie się złożyło. Choć przyznam szczerze, ogromnie się cieszę, że behawiorystka mojego kota znacząco różni się od przedstawianego behawiorysty u Remigiusza Mroza!

Książka jest niepokojąca, prawdziwy kryminał z mocnym brzmieniem, cięższy i trudniejszy. Bardzo dobry motyw przewodni, świetne bezpardonowe rozegranie i mocne zakończenie – takie książki lubię. Nie powiem, że Behawiorysta dał mi wypocząć, bo same obrazy, które przywoływał przed oczami były z tych trudniejszych, ale na pewno poważnie wciągnął. Tylko dlatego, że byłam na romantycznym weekendzie we dwoje nie przepadłam zaczytana bez reszty (choć i tak nie potrafiłam zupełnie przestać). :D

Oto poznajemy głównego bohatera - Gerald Edling jest postacią ostro zarysowaną od początku do końca, a mimo to potrafi zaskoczyć. Wydawałoby się, że jako prokurator, specjalista w swoim fachu, kinezyk widział już praktycznie wszystko. Jednak co się wydarzy gdy twardo stąpającego po ziemi racjonalistę introwertyka postawimy w sytuacji zagrożenia zdrowia i życia, kiedy będzie poddany nie tylko zwyczajowej presji, ale też najpoważniejszym decyzjom moralnym? Jak byś się zachował gdybyś miał wybrać czy przeżyje śmiertelnie chora siedmiolatka czy zdrowa czterdziestolatka? W rzeczywistości autor z zimną krwią przypomina nam, że zło czai się wszędzie i może mieć wiele twarzy. Może nawet rozbudzić złą stronę całego społeczeństwa. W dzisiejszych czasach przemoc, agresja przyjmuje coraz bardziej, a jednocześnie mniej cywilizowaną twarz. Nie oglądamy rzezi za oknem. Oglądamy ją przez Internet. Przez to, że widzimy ją przez szklany ekran mamy potrzebę więcej. Chcemy wiedzieć więcej, chcemy decydować, chcemy być panami życia i śmierci, chcemy mieć wpływ na innych, chcemy przeżywać, ALE najlepiej anonimowo zza ekranu. To właśnie ta anonimowość i złudne poczucie bezpieczeństwa pozwala na eskalację przemocy, którą autor przedstawia dojmująco i przejmująco. Współczesna forma przemocy, właściwie nawet terroryzmu krajowego.

Agresja w jego głosie była zbyt duża.
Zanim Edling uświadomił sobie, jak poważny błąd popełnił w ocenie tego człowieka, ten znalazł się tuż za nim. Wydawało się jakby przeciwnik przesunął się niczym cień, bezszelestnie, nie odrywając stóp od ziemi.

Ogromnie się cieszę, że autor nie powtórzył mi „wyczynu” z Ekspozycji. Obawiałam się czy Pan Mróz nie popłynie znowu na fali pomysłu tak wysoko, że książkę będzie można po raz kolejny zamiast do działu kryminały wsunąć między bajki i baśnie. Fabuła Behawiorysty pod tym względem się o to prosiła, ale na szczęście realizm jest świetnie zachowany. Fantastyczny mocny temat, osadzony na ulicach miast polskich. Konkretne miejsca, konkretne sceny, a nawet galerie handlowe – dreszczyk murowany. Żadnych nadnaturalnych możliwości przeżycia, ucieczek z więzień na Kamczatce czy innych, równie wiarygodnych, wydarzeń. Na to liczyłam!
 
Co mnie zaskoczyło, tym razem bardzo spodobało mi się, że wcale nie zżyłam się z postacią główną, zdecydowanie bardziej identyfikowałam się z postaciami pobocznymi, których losy też rozwijały się.. w interesujący sposób. Szybka i wartka akcja temu sprzyjała i pozwoliła zachować rozsądek w pędzącej fabule.

Mało kto pyta o tytuł książki, a ja mam chęć zapytać – kim jest tytułowy behawiorysta? Tak naprawdę można by się pokusić o analizę, czy Kompozytor nie okazał się lepszym znawcą ludzi, ludzkiej natury, ich zachowań i skłonności od zawodowego behawiorysty Geralda. Wykonał efektywną analizę nie pojedynczej jednostki, ale całego społeczeństwa, co gdyby wyłączyć na chwilę uczucia bezpośrednie, budzi pewien podziw. Oczywiście, że to co robi jest koszmarne. Ale oto jeden człowiek wciąga w makabryczną „kompozycję” setki, tysiące, a może miliony jednostek w kraju.


Gdybym miała się czepiać to.. Dla mnie zabrakło w Behawioryście jeszcze więcej mroku i niepokoju psychiki Geralda. Widzimy jak główny bohater jest rozedrgany, z jednej strony jest dobrym prokuratorem, ale z drugiej niebezpiecznie ociera się o umysły psychopatów i odciska to na nim piętno. A może nie odciska piętna tylko wręcz przeciwnie – pojawia się niepokojąca teza, że „ciągnie swój do swego”? Tak czy inaczej zabrakło mi płynącego z tego mroku, tej ciemności, która nie tylko popycha do działania, ale też pochłania umysł. Suche stwierdzenia, że żona mówiła, że zawsze mu się wydawało albo rozwodzenie się nad tym jak go opisują dawni znajomi z pracy, za mało „grzebią” w ludzkiej psychice i nie wciągają głębiej.

Jeśli chodzi o zakończenie, które rzekomo rozczarowuje.. No nie. Ja nie byłam rozczarowana, wręcz przeciwnie bardzo lubię z przytupem i spójnie. A było to bardzo spójne z tym co wydarzyło się wcześniej, stanem emocjonalnym bohatera. Bezpardonowe tak jak lubię.

Podsumowując – duet Chyłka&Zordon pozostaje moim ulubionym, ale Behawiorysta to świetna, ciekawa i niepokojąca zmiana nastroju. Fanom autora książki polecać nie trzeba, dlatego zachęcam przede wszystkim fanów kryminału, tych którzy mają chęć na zmianę tematu w ostrzejszym stylu lub.. na krwiste rozwiązania moralne. Ostrzegam, że książka nie nadaje się dla młodszych czytelników, jest dosyć brutalna.

3 komentarze:

  1. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  2. No i znowu się zgadzam! Nawet z pozycjami na podium - Chyłka i Zordon wygrywają, ale Behawiorysta - choć całkiem inny - depcze im po piętach. A nie można nazwać tej książki "miłą lekturą"...
    U mnie podczas czytania pojawiły się dwa zgrzyty:
    1) kiedy widzę "Gerald" chcę odruchowo poprawić na "Geralt" =P
    2) to dźganie przeciwnika "sprawą z dziewczyną" z cyklu ; kolejne napomknięcia w książce wywoływały u mnie uśmiech politowania dla tak taniej, w moim odczuciu, zagrywki, a samo rozwiązanie zagadki sprawy z dziewczyną... rozczarowało.

    OdpowiedzUsuń
  3. A widzisz - mnie zgrzytało nazwisko. Za każdym razem myślałam "z Rivii"! :) No dla mnie były dwie takie sprawy, ale ciii miało być bez spoilerów! :D

    OdpowiedzUsuń