„Evna" Siri Pettersen

Tytuł: Evna

Autor: Siri Pettersen

Cykl: Krucze pierścienie

Tom: 3

Wydawnictwo: Rebis

Data wydania: 2017

Liczba stron: 528

Tłumacz: Anna Krochmal, Robert Kędzierski

Kategoria: Fantastyka, fantasy

Ocena: 8/10

Dziecko Odyna odurzyło mnie okładką, zobaczyłam ją i została mi w głowie. Wiedziałam, że będę musiała przeczytać tę książkę. Nordyckie klimaty, piękna sceneria, niesamowite światy, ogoniaste istoty, Widzący oraz co najważniejsze Evna – energia w czystej postaci (recenzja Dziecka Odyna). Po Zgniliznę sięgnęłam ponieważ tom pierwszy wciągnął mnie całkowicie i bez reszty, i nie zawiodłam się na autorce o czym pisałam tu (klik). Rzucenie się na Evnę było już tylko formalnością, w której ograniczenie polegało wyłącznie na cenie i dacie premiery podczas sesji.

Na tym właśnie polegał problem z istotami. Wszystkimi. Ze wszystkich światów. Nie naprawiały. Potrafiły tylko niszczyć.

W recenzji Zgnilizny napisałam, że Siri Pettersen zawiązuje akcję. Prowadzi fabułę i tak splata Evnę, aby ostatni tom był efektownym, zaskakującym i pełnym zamknięciem historii bezogoniastej Hirki. Po przeczytaniu części trzeciej mogę Was zapewnić, że właśnie tak się stało.

Będzie się uczyć. Wszystkiego, co musi wiedzieć. Wygrała.

Brakowało tylko poczucia zwycięstwa.

„Dziecko Odyna" Siri Pettersen

 

Tytuł: Dziecko Odyna
 

Autor: Siri Pettersen

Seria: Krucze pierścienie

Tom: 1

Wydawnictwo: Rebis

Data wydania: 2016

Liczba stron: 648

Tłumacz: Anna Krochmal, Robert Kędzierski

Kategoria: Fantastyka

Ocena: 8/10

Dziecko Odyna to fenomenalna mieszanka fantastyki z mitologią nordycką!

Dojrzałam Dziecko Odyna na imprezie i już wiedziałam, że przepadnę. Miałam rację. Siri Pettersen sięga do zakamarków nordyckiego folkloru i tworzy mroczny świat Ym, rządzony przez Radę pod wodzą Widzącego, którego ludzie nie są ani częścią, ani nawet mile widzianym gościem. Mieszkańcy Ym są silni, posiadają piękne długie ogony i mogą korzystać z Evny - naturalnej magii. Wśród nich, w jednej z krain Ym, wraz z ojcem mieszka bezogoniasta Hirka, która już niedługo będzie musiała stawić się na Rytuale – uroczystości podczas której młodzi mieszkańcy otrzymują błogosławieństwo Widzącego, a jeśli wystarczająco mocno wyczuwają Evnę mogą także zostać przyjęci do specjalnych szkół. Ale co się stanie jeśli na Rytuale pojawi się ktoś, kogo mieszkańcy Ym obawiają się najbardziej?

W książce zetkniemy się z wątkiem wykluczenia i wyśmiewania, samotności i ogromnej niepewności. Spotykamy się także z bezradnością, frustracją, sprzeciwem wobec oczekiwań rodziny, ale też z ogromnymi ambicjami. Ogromny plus książki – nie wszystko jest czarne i białe. W fantastyce autorzy często popadają w przesadę i tworzą typową walkę dobra ze złem. To się sprawdza w klasyce, a i tam nie jest krystalicznie. W nowoczesnej fantastyce taki podział w 99% po prostu drażni. Jako czytelniczka nie bawię się dobrze przy fabule: on zły ona dobra i są trzy rozwiązania – on ginie, ona ginie lub on i ona mają ze sobą romans. Nuda. Siri Pettersen postawiła na brak nudy i wyszło jej to świetnie. Nie ma postaci tylko złych i tylko dobrych, są postacie, które się zmieniają, są ludzie podejmujący trudne decyzje, są tacy, którzy wydają się inni niż są naprawdę. Wszyscy ogoniaści prócz krwistowłosej Hirki. A nad nimi fruwają kruki, które Evnę mają we krwi.

(..)nikt nie daje, nie biorąc dwa razy tyle w zamian.

„Zgnilizna" Siri Pettersen

Tytuł: Zgnilizna

Autor: Siri Pettersen

Cykl: Krucze pierścienie

Tom: 2

Wydawnictwo: Rebis

Data wydania: 2016

Liczba stron: 528

Tłumacz: Anna Krochmal, Robert Kędzierski

Kategoria: Fantastyka, fantasy

Ocena: 8/10

Kończąc czytać Dziecko Odyna (recenzja tutaj!) wiedziałam, że sięgnę po kolejny tom tego cyklu. Pierwsza część pozostawiła mnie na rozstaju dróg, moja ciekawość i niepokój jak autorka to rozegra sięgnęły górnej granicy. Już na wstępie powiem Wam, że Siri Pettersen choć w tym tomie nieco zmieniła punkt nacisku, to na pewno mnie nie zawiodła.

Często jest tak, że drugi tom trylogii jest kluczowym, ale i najmniej dynamicznym oraz ostatecznie najsłabszym z cyklu. Opisane w nim wydarzenia są bardzo ważne z punktu widzenia zawiązywania fabuły, ale często to właśnie tutaj obnaża się prawdziwy kunszt autora. Ten najlepszy wykona kawał dobry roboty, w efekcie której przeczytamy świetną i wciągającą książkę i nawet jeśli odnotujemy to, że akcja jest wolniejsza to nie zrobi to nam różnicy, bo i tak będziemy się doskonale bawić. Ten słabszy niestety w środkowym tomie nas wynudzi, bo miał dobry pomysł na początek historii, świetny na zakończenie, ale niestety nie specjalnie wiedział/potrafił te dwie części połączyć.

Zgnilizna jest laurką dla sztuki pisarskiej Siri Pettersen. Autorka poradziła sobie z tym bardzo trudnym zadaniem i choć być może nie każdy będzie usatysfakcjonowany podjętymi przez nią rozwiązaniami, to zdecydowanie nie można jej odmówić kreatywności i świetnego zawiązania fabuły. Jednocześnie zmiana scenerii książki robi miejsce na refleksję, która choć muszę przyznać, nie jest zbyt optymistyczna, to pozostawia miejsce również dla nas czytelników, na kawałeczek własnego przemyślenia.